تاریخچه عسل

عسل یک واژه عربی است که در زبان فارسی ” انگبین ” نامیده می‌شود. عسل اکسیری پر ارزش است که در تمام طول تاریخ به عنوان یک غذای خوش طعم و شفابخش مورد توجه بشر قرار گرفته است، بطوریکه گذشتگان آن را مظهر پاکی و خلوص و همچنین نشانه قدرت و جوانمردی می‌دانستند. در یونان و روم باستان عسل را مظهر برکت، عشق و زیبایی دانسته و مصریان مالیات خود را بر اساس آن می‌پرداختند.

عسل در زمان‌های خیلی دور بطور طبیعی در لابه‌لای صخره‌ها و در جنگل‌ها وجود داشته، ولی انسان تقریباً از چهارهزار سال پیش به اصول کندو داری و پرورش عسل پرداخته است و این ماده مغذی در طی سالیان محفوظ مانده است. طوریکه در مقبره‌های فراعنه مصر، کوزه‌های پر از عسل، سالیان دراز باقی مانده و فاسد نشده است. این ماده با وجود شیرینی بسیار ترش نمی‌شود و کپک نمی‌زند. در قرآن سوره‌ای بنام ” نحل ” مربوط به زنبور عسل و عسل است که اهمیت این ماده را نشان می‌دهد.

برای تولید عسل، زنبور عسل شهد گل‌های مختلف را جمع آوری کرده و آن را در کیسه داخلی مخصوص خود ذخیره می‌کند. او برای تهیه یک کیلو عسل بایستی ۲ میلیون مرتبه روی گل‌ها بنشیند. زنبور در بین راه مقداری دیاستاز از نوع اینورتاز به داخل آن ترشح می‌کند و مقداری از آب شهد از کیسه جذب بدنش می‌شود. سپس به کندو رفته و شهد نارس را به داخل سلول‌هایش ریخته و هنگام شب از کندو خارج نمی‌شود. زنبور عسل شهد را مجدداً به داخل کیسه ذخیره خود برده و دوباره آنزیم دیاستاز را به آن می‌افزاید و همچنین رطوبت آن را جذب می‌کند. این عمل را آنقدر انجام می‌دهد تا شهد کاملاً غلیظ شده و تبدیل به عسل رسیده می‌گردد. تهیه عسل کار بسیار دشواری است که هر زنبور در طول زندگی‌اش فقط ۱ قاشق مربا خوری از آن تهیه می‌کند. در نهایت زنبور برای تمیز ماندن عسل روی آن را با یک لایه موم می‌پوشاند.

نوعی عسل بنام شاه انگبین جهت تغذیه ملکه تهیه می شود که اکسیر طول عمر نامیده می شود، چون عمر زنبورهای کارگر تابستانی ۶ تا ۸ هفته است، در حالی که عمر ملکه که از شاه انگبین تغذیه می کند چهار تا پنج سال است